ايزولاسيون يا جداسازي بيماران در بيمارستان
ايزولاسيون يا جداسازي بيماران در بيمارستان :
به منظور پيشگيري از انتقال ميكروارگانيسمها از بيمار عفوني يا كلونيزه با ميكروارگانيسم به ساير بيماران، كاركنان و حتي عيادت كنندگان، اتخاذ خط مشيهاي عملي ضروري است (12، 13). در سال 1983 ميلادي، مركز پيشگيري و كنترل بيماريها (CDC) دو سيستم جداسازي را پياده كرده بود كه شامل جداسازي براساس گروه بيماري(Category Specific I) و نوع بيماري (Disease Specific I) ميشد. در سال 1985 نيز به منظور جلوگيري ازانتقال پاتوژنهاي منتقله از راه خون مانند هپاتيت B و ويروس نقص ايمني اكتسابي (HIV)، رعايت احتياطهاي عمومي يا همه جانبه (Universal precautions) را توصيه نمود. بدليل احتمال انتقال عوامل بيماري زا از راه هاي ديگر به جز خون، مانندتماس مستقيم، راه هوايي يا تماس با قطرات، در سال 1996 رعايت احتياطهاي استاندارد (Standard P.) و احتياط براساس راه انتقال عفونت (Transmission - Based P.) فرض گرديد كه شرح داده خواهند شد. امروزه رعايت احتياطهاي استاندارد، مهمترين جزء اقدامات جداسازي بيماران محسوب ميگردد.
عفونت بیمارستانی (Nasocomial Infections) به عفونتی اطلاق می شود که بیمار در زمان بستری بودن به آن دچار نبوده و48 تا 72 ساعت بعد از پذیرش بیمار در بیمارستان ایجاد می شود به شرط آنکه در دوره کمون آن هم نبوده باشد.عفونت های بیمارستانی یک مشکل جدی مراکز بهداشتی درمانی می باشند و هرساله هزینه های زیادی را به بیماران ومراکز بهداشتی درمانی تحمیل می کنند. لذا در این وبلاگ سعی شده تا مطالب مرتبط با کنترل عفونت شامل اطلاعات عمومی ،تشخیص، را ه های انتقال و پیشگیری از عفونت های بیمارستانی ارائه گردد. همچنین کلیه مطالب این وبلاگ جنبه آموزشی و اطلاع رسانی دارد و ممکن است ناخواسته مطالب اشتباهی درج شده باشد .پس ،از رجوع به منابع معتبرغافل نشویدودر پایان، جهت بهبود مطالب نظرات شما برای ما ارزشمند میباشند.